Lowa! Żyjesz?
Lowa! Ty dokąd? Oszalałeś?
Co robisz?
Chcesz wygrać, pomagając im?
Trocki wygrał, bo pięknie uciekł. Tak?
Nie! Nawet nie myśl, żeby się poddać.
- Nie pozwolę ci... - Natalia!
Poddam się, kiedy zacznę się go bać. Nie rozumiesz?
Wygra, kiedy Lew Trocki przestanie chodzić tam, dokąd chce...
i kiedy chce.
- Słyszałem strzały. - Jestem cały.
Powinien pan wracać.
- Lwie Dawidowiczu. - Lowa, chodźmy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To ja jestem niedoszłą ofiarą zamachu.
- Jak zwykle, ani draśnięcia. - Biedak.
Dziękuję.
Ale zawsze był pan zagrożeniem dla bliskich.
Nie wiń mnie.
Nie ja zabiłem każdego, kto choćby podał mi rękę.
Nie ja posłałem do łagrów tysiące niewinnych.
Nie ja nasyłam zamachowców nocą.
Sądzi pan, że to Stalin? Schlebia pan sobie.
On już z panem wygrał. Nie zagraża mu pan już.
Niczego nie rozumiesz, Jacson. Będę mu zagrażać do śmierci.
Nawet gdy zamilknę, nawet gdy się poddam. A nie poddam się.
To bumerang, Jacson.
Jaki bumerang?
Stworzyłem golema.
A on nie przestanie, dopóki nie zniszczy stwórcy.
GRUZJA, 1903
Pomóż.
Jest.
Jak to otworzysz? Palcami?
Spójrz.
TROCKI MA RACJĘ!
Wszystkim ze złotymi epoletami i siwymi bokobrodami,
wszystkim tępym szowinistom z pagonami w salach ze złota i marmuru,
wszystkim, którzy dławią robotniczą wolność myśli,
chcemy powiedzieć jedno.
Naprawdę sądzicie, że możecie spać spokojnie?
Nie. Przyjdziemy i wymierzymy wam kopniaka w tyłek.
Bo jesteśmy silniejsi, młodsi i mamy rację.
I z nami jest przyszłość. To mówię wam ja, Lew Trocki.
Marksista?
Sympatyk.
To czemu im się wysługujesz, towarzyszu sympatyku?
Mam matkę i siostrę. Mają tylko mnie.
Swołocz!
Matka, siostra...
Rodzina przeszkadza rewolucjoniście.
Nie potrzebujemy sympatyków.
Potrzebujemy sojuszników.
Pięknie, sojuszniku.
FREUD PSYCHOPATOLOGIA ŻYCIA CODZIENNEGO
Natalio.
Dzień dobry.
Śledzi mnie pan?
Tak. Chcę zadać pani jedno pytanie.
Słucham.
Owoce?
Dobrze...
Dlaczego uważa pani nasze zebrania za nudne?
To Europa, Trocki.
Są tu muzea, wystawy, teatry. Życie.
A pan w zadymionych kawiarniach mówi o zmianie.
Jak zmieniać życie, którego się nie zna?
Tak, racja. Tego życia nie znam.
Cztery lata byłem na zesłaniu. Tam nie ma muzeów ani teatrów.
Wielu nie ma przyszłości ani celu w życiu.
A ja chcę im dać cel w życiu.
- Freud. - Tak.
- Dziwne u rewolucjonisty. - Chcę wiedzieć. Jest modny.
Intrygujący. Jego poglądy na seksualność mogą szokować.
Ale ma bardzo bystry umysł.
Do widzenia.
Natalio.
Załóżmy, że zechcę zobaczyć tę drugą stronę życia.
Od czego zacząć?
Wieczorem zaproszono mnie na soiree.
Też może pan przyjść.
A cóż to takiego, owo soiree?
- Takie przyjęcie. - Zastanowię się.
Rety! Trocki, umie pan zaskoczyć.
Mój Boże, Natalia, i ty tutaj!
Cieszę się, że cię widzę.
Witaj, Nel. Mój przyjaciel Leon Trocki.
Ładny.
Zły jeszcze ładniejszy. Wybaczcie.
- Gotów go pan spalić. - To prawda.
Nie tylko jego. Wszystkich.
Mnie też chce pan spalić?
Trocki. Milczy pan. Ale chyba pana rozumiem.
Żyje w panu mały chłopczyk,
który zazdrościł innym uroku, intelektu i odwagi.
I jest gotów zniszczyć każdego, kto jest lepszy. Tak?
Oddajecie się swoim przywarom,
a inni żyją w biedzie i poniżeniu.
Pracują w pocie czoła na chleb
i na wasze zgniłe luksusy.
A wy uważacie się za lepszych.
Nie. To wy jesteście dziećmi, kryjącymi się przed prawdziwym życiem.
Ale burza już bliska.
A kiedy was dopadnie,
zdziwicie się, że tak długo udawało wam się okradać innych.
Państwo wybaczą, to nie dla mnie. Udanego wieczoru.
Trocki! Niech pan zaczeka!
- Jak tam pański podopieczny? - Zgodnie z planem, Herr Kobert.
- Piszą o nim gazety. - Bardzo dobrze.
Zorganizowałem spotkania, na których przemówi.
Staje się znany. Ale dużo zainwestowałem.
To nie problem.
Przypominam, mamy mało czasu.
Spokojnie. Będzie więcej.
Co chce pan teraz zrobić?
Po wystąpieniu na zjeździe stanie się liczącym się politykiem.
Ale nie wystąpi bez pozwolenia Lenina.
O to też zadbałem.
Bardzo dobrze.
Ojciec to dobry człowiek, ale konserwatywny.
Nie chciałam czekać w jego złotej klatce na męża,
któremu będę rodzić dzieci, i uciekłam.
Uczyć się w Europie.
Mój też mnie nie rozumiał. To śmieszne.
Jestem dorosły, ale jak chłopiec chcę,
żeby był ze mnie dumny, żeby mnie zrozumiał.
Sprzeciwiając się rodzicom, zdradzamy ich miłość?
Być może. Wiem, że mam rację, ale odczuwam winę.
Paradoks.
Stój!
- Nie przeszkadzam? - Skądże.
Byliśmy u mojego przyjaciela. Lew chciał zobaczyć europejskie życie.
A ja mam dla pana prezent, Trocki.
- Co to? - Mandat uczestnika zjazdu w Brukseli.
Lenin zdradził mi w sekrecie,
że chce z pana zrobić członka redakcji Iskry.
- Ale... - Wiem tylko tyle.
Miłego wieczoru.
MANDAT NUMER 4
ROSJA, 1903
Panowie. Kontrola dokumentów.
Co tak siedzisz? Dokumenty.
Wach... Wachtang...
Mir... chwali?
- Niech pan spojrzy. - Na co?
Idziemy.
Bardzo dużo pan sobie przypisuje.
Twierdzi pan, jakoby stworzył Stalina.
Przed spotkaniem ze mną, Koba był tylko rabusiem.
Nazywał sam siebie rewolucjonistą od brudnej roboty.
Twoja.
Ale z moich artykułów wyciągnął wniosek,
że świata nie zmienią syci inteligenci, lecz tacy jak on.
Ludzie gotowi przelewać krew.
Skoro Stalin istotnie jest takim potworem, to czemu go pan nie przejrzał?
Ci, z którymi wtedy miałem do czynienia, byli znacznie gorsi.
Obawiałem się, że prawdziwe zagrożenie
przyniosą oni.
PARYŻ, 1903
Lew. Nie oczekiwałem cię dziś.
Władimirze Iljiczu, przeczytałem twoje uwagi
do mojego wystąpienia na zjeździe.
Przekręcasz fakty.
Plechanow nigdy tak nie mówił ani nie pisał.
Czort z nim. Stary osioł.
Nie mówił, ale tak myśli. Strącimy go z tronu.
A więc chciałbym poznać tezy twojego wystąpienia.
A po co?
Żeby sprawdzić, że ty też nie boisz się pobrudzić rąk.
Chcesz szczerości? Dobrze.
Jestem głową, a ty narzędziem. Wykonujesz polecenia.
Bez szemrania i pytań, bez babskich ceregieli.
Wykonujesz rozkazy, jasne?
W takim razie poszukaj sobie innego narzędzia.
A głowę mam własną.
Co ty...
Twoje życie jest w moich rękach. Jeśli poluźnię chwyt, będziesz skończony.
Dlatego zrobisz, co mówię.
Inaczej nie będzie Iskry, zjazdów ani spacerów po parku.
Precz.
Nie udało ci się.
Nastraszyć mnie. Nie udało się.
Zrozumiałem, że to ty boisz się mnie.
Będę nowym przywódcą. Inni pójdą za mną, nie za tobą.
Kiedyś przyjdziesz do mnie, błagając o sojusz.
Dziękuję. Jest pani urocza.
Witaj, Natalio.
Witaj, Lwie. Lubisz podziwiać widoki?
Te obrazy zobaczą setki, tysiące osób.
Jestem zaledwie pierwszy.
Nie pochwalasz.
Nie znasz mnie, Natalio.
Uważam, że nikt nie powinien mówić kobiecie,
co ta ma robić ze swoim ciałem.
To dawna moralność, a ja jestem z przyszłości.
A ta przyszłość jest niemoralna?
Kobieta sama będzie decydować, komu przypadnie jej ciało.
Ciało i serce.
I jeśli z własnej woli zadecyduje, żeby być wierną jednemu,
będzie to bardziej szczere niż ta fałszywa moralność.
Poza tym, to jest piękne.
To prawda.
I dlatego tu przyszłam.
Sama decyduję, do kogo będę należeć.
Mówiłaś, że podoba ci się Freud.
Proszę.
- Wykład Freuda? - Tak.
- W Wiedniu. - Tak.
Pociąg odjeżdża za godzinę. Jeszcze zdążymy.
Wkrótce zjazd?
Zgadza się.
Z Wiednia jadę do Brukseli. Pojedziesz ze mną?
- Do Brukseli? - Tak.
Nuda.
Tak!
Madame, monsieur. Kontrola paszportów.
Kristo... Samo... Som...
Samoksa...
Kristo Samokowalow.
My, Bułgarzy, mamy długie nazwiska.
Madame Siedowa. Monsieur Samoko... Sa...
Niech pan nie próbuje. Do widzenia.
Trocki! Co to ma znaczyć?
Codzienne życie socjaldemokraty.
Niemniej jednak różni mierni profesorowie
wciąż twierdzą, że ludzkim zachowaniem...
WIEDEŃ, 1903
...kierują rozum, ideały i zasady społeczne.
Bzdura!
ZYGMUNT FREUD 1856- 1939
Skrajna głupota!
Według mnie ludzkim zachowaniem kierują dwa czynniki.
Strach przed śmiercią i popęd seksualny.
A pieniądze?
Pieniądze, mój drogi, to prosta
i najbardziej wulgarna forma popędu seksualnego.
A marzenia?
Nie kierują nami marzenia?
Przykro mi, że panią rozczaruję.
Pani marzenia też nie są niczym innym jak formą popędu seksualnego.
Seks to jedyny bodziec wszelkiej aktywności.
Milionerzy i marzyciele
pragną tego samego, co płomienny kochanek.
Dowieść swojej wartości, zawładnąć...
i posiąść.
Wie pani, o czym marzy pani towarzysz?
O światowej rewolucji.
Winszuję.
Pragnienia tego nudnego pana wyrażają się w pieniądzach.
A pani samiec, żeby panią posiąść, gotów jest spalić pół świata.
Dla niego seks to rewolucja!
Popęd seksualny leży też u podstaw struktur społecznych.
Grupy społeczne ciągną do siebie jak mężczyzna i kobieta.
Walka o władzę to w istocie walka o kobietę.
Przestrzeganie zasad opiera się...
Na strachu.
Po części. Ale nie w mniejszym stopniu na miłości.
W seksualnym znaczeniu tego słowa.
Niech pan sprawi, że masy go zapragną.
A zmienią dla pana oblicze świata.
Pytania, panie i panowie?
Słucham, Herr Rewolucjonisto.
Rozmawiał pan z nami dwie godziny.
Przez ten czas nikt inny dla nas nie istniał.
Czy to znaczy, że wszyscy obecni na tej sali
pana pragną?
Powiedziałbym, że uprościł pan moją tezę.
Ale proszę odpowiedzieć samemu sobie, tylko szczerze.
Już odpowiedziałem.
Nie pragnąłem pana. Jestem normalnym mężczyzną.
A pan nie mógł mi odpowiedzieć. Ani „tak”, ani „nie”.
Odpowiadając „tak”, wyszedłby pan na głupca.
Odpowiedź „nie” potwierdziłaby tylko ułomność pańskiej tezy.
Niemniej jednak nie wyszedłem.
Słuchałem pana z zapartym tchem. Wie pan dlaczego?
Bo ma pan rację. Paradoks.
Z paradoksów składa się nasze życie.
Brawo.
Albo geniusz, albo maniak seksualny.
- Umie szokować. - Szokować?
Jak można zaszokować kobietę,
która pozuje nago przed dziesięcioma mężczyznami?
Muszę zarabiać, żeby nie być zobowiązana wobec Parvusa.
W tym nie ma seksualnych podtekstów.
Według Freuda, seksualny podtekst jest zawsze.
Herr Rewolucjonisto!
Jest pan rzadkim typem agresora seksualnego.
Chciał mnie pan usidlić, żeby podważyć mój autorytet.
A kiedy wpadłem w sidła, pomógł mi pan.
Panie Freud, proszę wybaczyć moje nie do końca poważne pytanie.
Ma pan krytyczny umysł.
Nie wierzy pan w reklamę, nie słucha praw motłochu.
Taki typ psychologiczny zabija na miejscu.
Ale panu coś przeszkadza w wykończeniu ofiary.
Tak, tak. Czyżby to jakaś słabość?
Wyciągnąłem rękę do topielca,
który tonął we własnej demagogii.
To nazywa pan słabością?
Jak szybko zwężają się pańskie źrenice.
Taką reakcję widziałem tylko u dwóch typów:
seryjnych morderców i fanatyków religijnych.
Może pan być tym lub tym, jeśli pokona swoje słabości.
Nie interesuje mnie walka ze słabościami.
Wolę walczyć z siłą. Do widzenia.
Na długo w Wiedniu? Chciałbym pana zbadać.
Innym razem. Czekają na mnie w Brukseli.
MEKSYK, 1940
Witaj, Jose.
Lew! Dawno cię nie widziałem. Cieszę się.
Przyprowadziłem Franka. Pomożemy ci.
Jak sobie życzysz, amigo. Wariat z ciebie, ale to mi się podoba.
- Dziękuję. - Chodź tu.
Jose to wspaniały człowiek.
Przyrządza przepyszne quesadille.
Czasem uciekam tu od swojego biurka.
Żeby pozbyć się durnych myśli.
Nie boisz się pobrudzić sobie rąk?
- Nie boję się. - Znakomicie, zapraszam.
Zdziwiony widokiem Lwa Trockiego, ugniatającego ciasto?
Skądże. Hitler to malarz. Mussolini to zapalony automobilista.
Nie.
Ale pozostają sobą. Pan również.
Malowanie i samochody są dla nadludzi.
Quesadilla jest bardziej prymitywna,
bliższa ziemi, po której chodzą zwykli ludzie.
Przeczy pan sam sobie, Trocki.
Wczoraj nazwał pan siebie nadczłowiekiem, który zastąpił Boga.
A dziś zwykły z pana człowiek.
Twój wąski umysł widzi sprzeczność tam, gdzie jej nie ma.
Byłem nadczłowiekiem żeby robić to, czego zwykli ludzie nie potrafili.
Wtedy nie mogłem pokazać się przy cieście. Teraz mogę.
Ale gdy mi się to spodoba, znów stanę się Bogiem.
Idol widziany z bliska...
rozczarowuje.
A im potężniejsze bóstwo, tym większe rozczarowanie.
Wygodna logika. Pozwala zapomnieć o wierze i lojalności.
Całe życie wierzyłem tylko w jedno.
- Moim bóstwem była zawsze rewolucja. - Moim też.
Bynajmniej. Spersonifikowałeś ją swoim Stalinem.
Wielbisz człowieka. To normalne u zwykłych ludzi.
Dlatego tworzymy mity o sobie.
Jeśli się zastanowić, to ty jesteś odstępcą od wiary, nie ja.
Wierzysz swojemu wodzowi, a nie idei.
Ja nie dałem się nabrać.
W wodzach zawsze widziałem ludzi,
i niestety, nie zawsze najlepszych.
Niestety.
BRUKSELA, 1903
Trocki idzie.
Witam, Władimirze Iljiczu.
Szkoda fatygi. Plenum postanowiło odwołać twoje wystąpienie.
Przemyślałem to. Zrobię to, o co prosisz.
Twoja przemowa.
Dzięki.
Głos ma towarzysz Trocki.
Towarzysze! Jestem Lew Trocki.
Uciekinier ze zsyłki, który przeszedł przez piekło carskiego więzienia.
Widziałem degradację rosyjskiego człowieka i wymiaru sprawiedliwości.
Uważam, że powinienem zwrócić się do rewolucjonistów.
Choć nie ma ich tu wielu.
Jak to?
Rozsiedliście się w Paryżu, Berlinie, Londynie.
Ględzicie, piszecie artykuliki, obrastacie tłuszczem!
Nie można ocalić chłopów i kierować robotnikami z kawiarni.
Nie można z kawiarni uzbroić proletariatu!
Nie wstyd wam za siebie?
Jeden w drugiego impotenci!
Nie walczycie. Udajecie, że walczycie!
A tym samym dyskredytujecie wielką ideę rewolucji!
Towarzyszu Plechanow!
Podoba wam się myślenie o rewolucji z pełnym żołądkiem?
Ciepło wam i wygodnie? A chłopi poczekają.
Na cudzą rewolucję, w rozwiniętej cywilizacyjnie Europie.
Nie tak, Gieorgiju Walentynowiczu?
- Skończyliście? - A towarzysz Lenin czemu się uśmiecha?
Jesteście lepsi? Siedzicie w tej samej kawiarni,
obmyślając intrygi.
Jesteście takim samym impotentem jak pozostali.
Rosyjska Rewolucja ma już dosyć
bezczynności paryskich i wiedeńskich bubków.
Potrzebuje nowych przywódców i wojowników.
Jest jak kobieta.
Czeka na prawdziwego mężczyznę.
Dosyć ględzeń! Nadeszła pora na Rosyjską Rewolucję!
Bądźcie mężczyznami! Zapłodnijcie ją!
A ona urodzi nowy, sprawiedliwy świat!
Prawda!
Prawdziwy rewolucjonista nie boi się broni.
Prawdziwy rewolucjonista nie boi się utonąć w rzekach krwi.
Niech żyje Rosyjska Rewolucja!
Tak!
Niech żyje oczyszczenie przez krew!
Dziękuję.
- Wspaniała przemowa. - Dziękuję!
Przeszedł pan moje oczekiwania.
Tak łatwo pozbyć się dwóch kul u nogi.
Trzech. Waszych przyjaciół, którzy wam płacą.
Nie potrzebuję ich usług ani was.
Niebywałe.
Dziękuję. Dziękuję.
Dziękuję.
- Jesteś zwykłym bandytą. - Rewolucjonistą.
Byłeś chamski.
Nauczyłem cię być zadowoloną dostępnymi środkami.
Tak chcesz tworzyć swój nowy świat?
Czemu nie? Ważne, żeby rezultat był ten sam.
To znaczy?
Żeby wszyscy byli szczęśliwi i zadowoleni.
- Wszyscy? - Tak.
Nie jesteś zbyt pewny siebie?
Uwiodłeś jedną słabą dziewczynę, a teraz każdego?
- Cały naród? - Naród to słaba dziewczyna.
Masy mają kobiecą psychikę. Jesteście z natury pasywne.
Czekacie na propozycje mężczyzny i wybieracie najlepsze.
Tak samo naród, zwłaszcza rosyjski.
Jest jak dama. Nigdy nie stawia kroku pierwsza,
ale na widok silnego, pewnego siebie chłopa
z radością biegnie, żeby mu się oddać.
Jak można tak pogardzać narodem, o którego szczęście się walczy?
To nie pogarda. To trzeźwa ocena sytuacji.
Gdybyś widział swoją twarz.
Masz na niej wypisaną pogardę, dużymi literami.
No i co z tego?
Naród, który od wieków cierpiał tyranię, nie zasługuje na pogardę?
To po co walczysz za tych, którymi gardzisz?
Bo mam dosyć pogardy. Chcę ich pokochać.
Chcę, żeby wszyscy zasługiwali na miłość.
Chcę widzieć normalne twarze, piękne, szczęśliwe, jak twoja.
U wszystkich. Nie chcesz tego?
Bo ja tak.
Nochal! Jeszcze raz!
ROSJA, 1919
Budujemy nowy świat!
Przerwali front między 8 a 9 armią i wyszli na nasze tyły.
Kto? Ilu ludzi? Dokąd zmierzają?
- Dowiedzcie się. - Tak, towarzyszu.
Dowiem się.
Tutaj, tutaj! Uśmiechamy się!
Nie pchaj! Uśmiech, chłopy!
Co się dzieje?
Wstawać!
Robimy sobie wspólne zdjęcie.
Dorwaliśmy Żydka. To znaczy, fotografa.
- A to? - Zarekwirowane na potrzeby armii.
Stała sobie taka ślicznotka. Nie można pozwolić jej przepaść.
Towarzyszu przewodniczący!
Możemy sfotografować się z wami?
Nikt mi nie uwierzy!
Że ja, sierota i włóczęga, służyłem pod wami.
Ale im pokażę. Fotografia.
Chcę, żeby wszyscy zasługiwali na miłość.
Chcę widzieć normalne twarze, piękne, szczęśliwe, jak twoja.
O tym też mam napisać?
Twoja książka. Ty decyduj.
Powiedz, Jacson. Po co na świecie propaganda?
Żeby informować masy o stanowisku władz.
Żeby tworzyć iluzje, których nie będzie się chciało porzucić.
Obraz waszego świata jest przepiękny.
Raj na ziemi, rządzony przez dobrych i sprawiedliwych tytanów,
broniących przed wszelkim złem.
Tak chcesz w to wierzyć,
że twój mózg odrzuca wszystkie fakty, przeczące temu obrazowi.
Niestety.
Ta autohipnoza jest powodowana pociągiem do wygody, a nie faktami.
Fakt jest taki, że trzecia część świata wielbi Lenina.
A Stalin to jego wierny uczeń. Czy mogą być miernotami?
Wybrałeś bardzo konkretne słowo. Wielbić.
Uwolnij umysł, włącz rozum!
Wielbienie to religia.
Jako ateista, powinieneś tego unikać.
Przy okazji, nie wymyślili niczego nowego.
To już było.
Lenin odgrywa rolę Boga Ojca, a Koba - Boga Syna.
A pan Judasza.
Tak.
Już to słyszałem.
Trocki Judasz.
To prawda, sądząc po tym opowiadaniu.
Zdradził pan Lenina i Parvusa.
Odwołując się do chrześcijaństwa, pasuje panu rola Judasza.
Sądzisz, że Judasz zostałby antybohaterem,
gdyby wydał nie Jezusa, lecz kapłana?
A gdyby kapłani zrealizowali marzenia ludzkości,
kogo ta by czciła? Ich czy Jezusa?
Jesteś dziwnie bystry jak na stalinistę.
Do jutra, Jacson.
Przy okazji.
Lenin i Parvus nie realizowali niczyich marzeń poza własnymi.
I tyle.
Ja sam.
Czego pan ode mnie chce?
Ja?
Już rok, jak nie żyję. Tak więc nic.
Sądziłem, że to pan mnie wezwał.
Wczoraj z mojego powodu zginął jeszcze jeden człowiek.
A ja nic nie poczułem. Jestem pusty.
Tak.
Nie został pan ani seryjnym zabójcą, ani fanatykiem religijnym.
Ale kimś o wiele gorszym.
Nie jest pan oryginalny.
Od kiedy wygnali mnie z kraju, często to słyszę.
Wariat zabija, żeby coś poczuć.
Fanatyk zabija siebie i innych, żeby coś poczuć.
A pan już od dawna nic nie czuje, Herr Rewolucjonisto.
Ani miłości, ani żalu, ani nienawiści.
Ani współczucia dla ofiar.
Co pan chce usłyszeć? Wymówki?
Kiedy spojrzałem panu w oczy, widziałem,
jak szybko kurczą się pańskie źrenice w chwili stresu.
To było piękne.
A teraz wie pan, co widzę?
Nic. Pusty wzrok.
Jest pan nieczuły na śmierć innych...
i swoją.
Lęk przed śmiercią to domena słabych, panie Freud.
Zarzucał mi pan słabość.
A stałem się silny. Nie boję się umrzeć.
Pański brak lęku przed śmiercią jest naturalny.
Wie pan, kto nie boi się umierać?
- Kto? - Ten, kto już jest...
martwy.
Tekst: Artur Wierzchowski